All posts by Poetry without Fear

সকলোতকৈ ভাল লাগে মনত হিল্লোল তুলিব পৰা কবিতা

গোপাল চন্দ্ৰ হাজৰিকা

গোপাল চন্দ্ৰ হাজৰিকা
এজন শিক্ষিত ব্যক্তি হিচাপে কবিতাৰ সৈতে আপোনাৰ সম্পৰ্কটো কেনে ধৰণৰ?
সাহিত্যৰ আদিমতম ৰূপ হৈছে কবিতা। ভাৰতীয় সাহিত্যৰ মাজত সগৌৰৱে অৱস্থান কৰিছে অসমীয়া সাহিত্যই। সেই হিচাপে অসমীয়া সহিত্য হেজাৰ বছৰৰো অধিক পুৰণি। যিহেতু কবিতাই হৈছে প্ৰাচীনতম সাহিত্য সেয়ে নিশ্চয় অসমীয়া কবিতাৰ বয়সো হেজাৰ বছৰতকৈ বেছি। চৰ্যাপদৰ দিনৰপৰা এতিয়ালৈকে অসমীয়া কবিতাই নানা উত্থান-পতনৰ মাজেৰে আহি আহি বৰ্তমানৰ ৰূপ পাইছেহি। তাহানিৰ ৰহস্যময় ভাবৰপৰা আৰম্ভ হৈ ভগৱান বিষয়ক ধৰ্মীয় বিষয়বস্তু সামৰি প্ৰকৃতি, প্ৰেম, বাস্তৱতা, কাৰুণ্য, অতীন্দ্ৰীয়বাদ, সৌন্দৰ্য তৃষ্ণা, বেদনা, চিৰ সুন্দৰৰ আৰাধনা, আবুৰসনা কোমল প্ৰেমৰ ভাব প্ৰকাশৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বৰ্তমান আবুৰহীন প্ৰেমৰ বৰ্ণনালৈকে অসংখ্য বিষয়বস্তুৱে কবিতাত স্থান পাইছে। অসমীয়া কবিতাত আধুনিকতাৰ বাটকটীয়া দেৱকান্ত বৰুৱা । হেম বৰুৱা, নৱকান্ত বৰুৱা আদিয়ে বাট ল’লে এক ৰুচিশীল বাটেদি। তাৰ পিছতেই এতিয়া অত্যন্ত ভিৰ সেই বাটত। নতুন নতুন ৰুচি-অভিৰুচিৰে অসমীয়া কবিতা এতিয়া ৰং-বিৰঙেৰে বিচিত্ৰ। ঈশ্বৰ আৰু প্ৰকৃতিক এফলীয়া কৰাৰ বিপৰীতে কিছু কবিয়ে প্ৰকৃতি আৰু ঈশ্বৰক নতুনকৈ মূল্যায়ন কৰিছে। নৱকান্ত বৰুৱায়ো প্ৰকৃতি আৰু ঈশ্বৰক কবিতাৰ পৰা বাদ দিয়াটো ভুল বুলি অনুসুচনাৰ সুৰত ক’ৰবাত কৈছে। 

মুঠতে কবিতাক ভাল পোৱা মানুহ হিচাপে এইবোৰকে প্ৰত্যক্ষ কৰোঁ, কৰি ৰস আস্বাদন কৰোঁ, কেতিয়াবা আনন্দ, কেতিয়াবা নিৰানন্দ আৰু বিভিন্নতা দেখি হতাশাৰ মাজতো আশাৰ সঞ্চাৰহে বেছি হয়।  


আপুনি কবিতা কিয় পঢ়ে?
কবি এজনে এটা যুগৰ সূক্ষ্মতম চেতনা ধাৰণ কৰে বুলি কোৱা হয়। এজন কবিয়ে আন মানুহতকৈ বহুত বেছি সূক্ষ্মভাৱে জীৱন আৰু জগতৰ প্ৰতি সচেতন হয় । কবিতা একোটা পৰম্পৰাও। সেই পৰম্পৰাত থাকি কবিয়ে পাঠকৰ লগত যোগাযোগ কৰে আৰু পাঠক সেই পৰম্পৰাৰে পৰিচিত হৈ কবিতাটোৰ অৰ্থোদ্ধাৰ কৰে। আনুভুতিক উপলব্ধিয়েই কবিতাৰ প্ৰাণশক্তি। বহিৰ্দৰ্শন, অন্তঃদৰ্শন এইবোৰ কোনে কেনেকৈ প্ৰকাশ কৰিছে, জীৱনক নতুনকৈ চাবলৈ  কেনেকৈ শিকাইছে, মূলতঃ এইবোৰ পাবৰ কাৰণেই কবিতা পঢ়োঁ। সেইবুলি অকল দাৰ্শনিক ভাব আৰু সূক্ষ্ম চেতনা বিচাৰিয়েই কবিতা নপঢ়োঁ, পঢ়োঁ আনন্দ ল’বলৈ, নতুন এখন জগত চিনিবলৈ, কবিতাৰ লগত আত্মীয়তা গঢ়িবলৈ। যত্ন কৰি চাওঁ কবিগৰাকীক জুমি চাবলৈও। 


কেনে ধৰণৰ কবিতাই আপোনাক তৃপ্তি দিয়ে?
ভগৱান আৰু প্ৰকৃতিৰ সুন্দৰ বৰ্ণনা, ৰহস্যময়তা, কাৰুণ্য, দুখ, শোক, বেদনাৰে ভৰা কবিতাই মোক বেছি আনন্দ দিয়ে। সেইবুলি হাস্য-ব্যঙ্গ থকা কবিতা বেয়া পাওঁ বুলি নধৰিব। প্ৰায়বোৰ বিষয়ৰ কবিতাকে মই ভাল পাওঁ। কিন্তু সকলোতকৈ ভাল লাগে মনত হিল্লোল তুলিব পৰা কবিতা, বহুত সময়লৈ বা বহুত দিনলৈ অনুৰণনৰ সৃষ্টি কৰিব পৰা কবিতা। তাৰ আৱেশ যেন মনত লাগিয়েই থাকক তেনে ধৰণৰ। প্ৰেমৰ সূক্ষ্ম অনুভূতি প্ৰকাশ কৰিব পৰা শব্দৰ মায়াজালেৰে পাঠকক বন্দী কৰি ৰাখিব পৰা কবিতা ভাল পাওঁ।


সাম্প্ৰতিক অসমীয়া কবিতা সম্পৰ্কে আপোনাৰ ধাৰণা কি?
সাম্প্ৰতিক কালৰ কবিতা সঁচাকৈ ক’বলৈ গ’লে পঢ়া হোৱা নাই। মনটো তাহানিৰ হৈ আছেই বাবেই নেকি নেজানো ওপৰে-ওপৰে চাই প্ৰথম বাৰতেই পঢ়ি ভাল লগা কবিতা তেনেকৈ নেপাওঁ। স্থূলতা আৰু খঁৰা খঁৰা শব্দৰ ব্যৱহাৰে কবিতাৰ গৰিমাকে হ্ৰাস কৰে। হয়তো বহুতৰ সংঘাতহীন জীৱন, সকলোতকৈ কবিতা লিখাটোৱেই আতাইতকৈ সহজ বুলি ভবা মনোভাব আৰু ভাব প্ৰকাশৰ সহজলভ্যতায়ো তেনে কৰিব পাৰে। তথাপি তাৰ মাজতে আশাৰ পোহৰ থকা কবিতাও বহুত আছে। পঢ়ি পুলকিত হওঁ। মুঠতে বেয়া ধাৰণা নাই।


কবিসকলৰ প্ৰতি আপোনাৰ কি আহ্বান?
আগৰ কবিসকলক কিবা কোৱাৰ ধৃষ্টতা নাই। নতুন সকলক কোৱাৰ সাহসো নাই। তথাপি উঠি অহা সকলক ক’ব বিচাৰোঁ যে কবিতাত স্থূলতাৰ প্ৰকাশ কিবা এটা ভাল নেলাগে। আবুৰ নোহোৱা হ’ব নেলাগে। শব্দৰ নান্দনিক সৌন্দৰ্য বৰ্তাই ৰাখিব লাগে। শব্দৰ ভঁড়াল চহকী হোৱা বাঞ্চনীয়। অধ্যয়ন অতি প্ৰয়োজনীয়। সমাজ, সমাজৰ সদস্য, পশু-পক্ষী, প্ৰকৃতি আদিৰ সূক্ষ্ম পৰ্যবেক্ষণ প্ৰয়োজন। অনুভূতিশীল কোমল এটা মনৰ প্ৰয়োজন। প্ৰকাশত কোমলতা থাকিব লাগে। বিদ্ৰোহ, খং, ক্ষোভ, প্ৰেম প্ৰকাশৰ কৌশলবোৰ আয়ত্ত কৰিব লাগে। পাঠকলৈ চিন্তাৰ খোৰাক দি অনুৰণন যোগাব পৰাৰ  কৌশল থাকিলে ভাল লাগে।

গোপাল চন্দ্ৰ হাজৰিকা এগৰাকী কবি, লেখক আৰু ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গণিত বিভাগৰ প্ৰাক্তন মুৰব্বী অধ্যাপক৷ তেওঁৰ দুশখনতকৈয়ো অধিক গৱেষণা প্ৰবন্ধ বিভিন্ন আন্তৰ্জাতিক আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় গৱেষণা আলোচনীত প্ৰকাশ পাইেছ। তদুপৰি তেওঁৰ গণিত বিষয়ৰ স্নাতক পৰ্যায়ৰ বাৰখন গ্ৰ্ন্থ আৰু পাঁচখন  কবিতাৰ পুথি প্ৰকাশ পাইছে৷

In Spring

Nirmalprabha Bordoloi

At this very hour
The woods replenish me
At this very hour my body
Glitters as a mirror

As the land lily
The weather is changing its form
The sound of flutes
Has turned green

The bursting of silk-cotton
Needs no storm

Translated by Krishna Dulal Barua

Nirmalprabha Bordoloi (b.1933-d.2004) was an Indian poet, lyricist and folklorist of Assam.

Krishna Dulal Barua is a prominent translator and writer based in Nagaon, Assam. He received the Katha Award for translation in 2005.

Click here for the Assamese poem.

কবিতাৰ মাধ্যমেৰে সমাজৰ ন্যায়-অন্যায়ৰ কথা কওক

বিপুল ৰেগন

Bipul Regon
বিপুল ৰেগন
এজন শিক্ষিত ব্যক্তি হিচাপে কবিতাৰ সৈতে আপোনাৰ সম্পৰ্কটো কেনে ধৰণৰ?
কবিতাৰ সৈতে সম্পৰ্ক মোৰ জ্ঞানেন্দ্ৰিয়ই আস্বাদন কৰালৈকে। কবিতা মোৰ মন-মগজুত কেনেকৈ ভুমুকি মাৰিলে গম নাপাওঁ, ঘৰত অধ্যয়নৰ পৰিবেশ নাছিল। তথাপি পাঠ্যপুথিৰ কবিতাকেইটা পঢ়ি এক সুখ অনুভৱ কৰিছিলোঁ। লাহে-লাহে হিন্দী সাহিত্যৰ দোহাৱলী, কবিতা আস্বাদন কৰিবৈল ধৰিলোঁ, শেহতীয়াকৈ মালায়লাম কাব্য সাহিত্যত বিচৰণ কৰিছোঁ। 

আপুনি কবিতা কিয় পঢ়ে?
সাহিত্য পঢ়োঁ মানসিক উৎকৰ্ষ সাধন কৰিবলৈ। সাহিত্যৰ বিভিন্ন জলতৰংগেদি আমি সাঁতুৰি-নাদুৰি থাকো। সাহিত্যৰ মাধ্যমেদি আমি সমাজ ব্যৱস্থাৰ প্ৰতিফলন দেখা পাওঁ। কবিতা কিয় কেনেকৈ পঢ়াৰ আগ্ৰহ বাঢ়িল নাজানো। ন-পুৰণি কবিতাক কৰ্ষণ কৰোঁ। জ্যেষ্ঠজনৰ কবিতাই কেতিয়াবা আমুৱাই। তথাপি ন-পুৰণি কবিতাৰ সমুদ্ৰত বিচৰণ কৰোঁ, জেলিফিশ্ববোৰ আতঁৰাই কবিতাৰ ৰস, গোন্ধ মন্থন কৰোঁ। 

কেনে ধৰণৰ কবিতাই আপোনাক তৃপ্তি দিয়ে?
সকলো ধৰণৰ কবিতাই তৃপ্তি দিয়ে। একে উশাহত কবিতা পঢ়ি পেলাওঁ, তাৰপাছত চালনিৰে চালি যাওঁ। যি কবিতা নতুনত্বৰ আবৰণত স্বাদিষ্ট হৈ উঠে—সেই কবিতা ন কবিৰেই হওক পুৰণি কবিৰেই হওক, যি কবিতাত সমাজৰ চিত্ৰকল্পই ভুমুকি মাৰে, যি কবিতাই আন্ধাৰ নেওচি পোহৰ বিলাব পাৰে, যি কবিতাই প্ৰেমৰ নতুনত্বৰ সন্ধান দিয়ে। 

সাম্প্ৰতিক অসমীয়া কবিতা সম্পৰ্কে আপোনাৰ ধাৰণা কি?
সাম্প্ৰতিক অসমীয়া কবিতাত বিভিন্ন ধৰণৰ সম্পৰীক্ষা কৰি আছে ন-পুৰণি কবিয়ে। সাম্প্ৰতিক অসমীয়া কবিতাৰ প্ৰতি মই আশাবাদী। সাম্প্ৰতিক কবিতাখিনি মই দুই ধৰণে পঢ়োঁ। ১. সৰ্বসাধাৰণে বুজি পোৱা ভাব-ভাষাৰ আঁচল টানি লিখা কবিতা। ২. বৌদ্ধিক সমাজে বুজি পোৱা কবিতা। সাম্প্ৰতিক অসমীয়া কবিতাৰ পৰাগ ৰেণুবোৰ দেশে-বিদেশে বিয়পি পৰিছে। 

কবিসকলৰ প্ৰতি আপোনাৰ কি আহ্বান?
কবিসকলক আহ্বান কৰিব পৰা অধিকাৰ মোৰ নাই, কাৰণ কাব্য সমুদ্ৰত সাঁতুৰিবলৈ শিকিছোঁহে। ন শিকাৰু হিচাপে এটা কথাই ক'ম, কবিতাৰ মাধ্যমেৰে সমাজৰ ন্যায়-অন্যায়ৰ কথা কওক, একঘেয়ামী কথোপকথনৰ পৰা ওলাই আহক, সকলো কবিৰ কবিতাক সম্মান কৰিবলৈ শিকক, অন্য ৰাজ্যৰ কবিতাবোৰ পঢ়ক, অনুবাদ সাহিত্য পঢ়ক, কবিতাৰ মাধ্যমেদি ৰীতি-নীতি, সমাজ-ব্যৱস্থাৰ কথা প্ৰতিফলিত কৰক।

বিপুল ৰেগন এগৰাকী কবি আৰু অনুবাদক। তেওঁ অসমীয়া ভাষাৰ লগতে মালায়লাম ভাষাতো কাব্য-চৰ্চা কৰি আহিছে।

পাঠকে কবিতা পঢ়ে নিজৰ ভাবনাক অনুভৱ কৰিবলৈ

অভিজিত দত্ত

অভিজিত দত্ত
এজন শিক্ষিত ব্যক্তি হিচাপে কবিতাৰ সৈতে আপোনাৰ সম্পৰ্কটো কেনে ধৰণৰ?
মোৰ মতে শিক্ষা আৰু কবিতাৰ বিশেষ সম্পৰ্ক  নাই। অৰ্থাৎ অশিক্ষিত অথচ অনুভৱ কৰিব পৰা মানুহ এজনেও কবিতা বুজে। সেইবাবে শিক্ষিত ব্যক্তি হিচাবে এই প্ৰশ্নসমূহৰ উত্তৰ দিয়াতকৈ কবিতা অনুভৱ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা মানুহ এজন হিচাবেহে মই প্ৰশ্নসমূহৰ উত্তৰ দি সুখী হ'ম। কবিতা মনটোৰ প্ৰতিফলন। কবিয়ে মনলৈ অহা বিভিন্ন ভাব অথবা অনুভৱ কবিতাৰ মাধ্যমেৰে প্ৰকাশ কৰে। মই সেয়েহে কবিতা ভাল পাওঁ। কিন্তু কবিতাই হওক, উপন্যাসেই হওক বা গল্পই হওক, তাত জীৱনৰ কথা থাকিব লাগে। আনহাতে কবিতাক কবিৰ সৈতে একাত্ম কৰিব নালাগে। কবিয়ে হয়তো কবিতা লিখে তেওঁৰ মনৰ কথা ভাবি। পাঠক এজনে আকৌ সেই কবিতাটো পঢ়ে নিজৰ ভাৱনাক অনুধাৱন কৰিবলৈ। কবিয়ে কি ভাবি কবিতা এটা লিখে, সেয়া পাঠকৰ বাবে গ্ৰহণযোগ্য নহ'বও পাৰে। পাঠকে কবিতা পঢ়ে নিজৰ ভাবনাক অনুভৱ কৰিবলৈহে।


আপুনি কবিতা কিয় পঢ়ে?
প্ৰাত্যহিক জীৱনৰ দায়িত্বই মোৰ অনুভৱক কেতিয়াবা পিষ্ট কৰি তোলে। কবিতা এটা পঢ়িলে মই মোৰ অনুভৱৰ পৃথিৱীত বিচৰণ কৰিবলৈ সুবিধা পাওঁ। এটা গান শুনি গানত উল্লেখ কৰা বিষয়বস্তু মই কল্পনা কৰি ভাল পাওঁ। একেদৰে কবিতা এটা পঢ়ি মই মোৰ সুবিধা অনুসৰি মোৰ পৃথিৱী এখন সৃষ্টি কৰিবলৈ সক্ষম হওঁ। সেইবাবেই মই কবিতা পঢ়ি ভাল পাওঁ।


কেনে ধৰণৰ কবিতাই আপোনাক তৃপ্তি দিয়ে?
যিবোৰ কবিতাই মোক ভাবিবলৈ সুবিধা দিয়ে, যিবোৰ কবিতাই মোক ভিন্ন ধাৰণা সৃষ্টি কৰাত সহায় কৰে, যিবোৰ কবিতাই পৃথিৱীৰ বাস্তৱ চিত্ৰ আঁকিবলৈ সক্ষম হয়, তেনেধৰণৰ কবিতাই মোক তৃপ্তি দিয়ে। নীলমণি ফুকনৰ 'মুঠি মুঠিকৈ কাটি তোৰ ঢেঁকীয়াৰ আঙুলি', 'তুমি যে তিলফুল হৈ', হীৰেন ভট্টাচাৰ্যৰ 'তেজৰ আখৰেৰে', জীৱন নৰহৰ ' তুমি পকাধানৰ দৰে গোন্ধাইছা', নীলিম কুমাৰৰ 'চোৰ' আদি কবিতাবোৰ সেয়েহে মই ভাল পাওঁ।


সাম্প্ৰতিক অসমীয়া কবিতা সম্পৰ্কে আপোনাৰ ধাৰণা কি?
কবিতা এটা সাধনা। সকলোৱে কবিতা লিখিব নোৱাৰে। ময়ো নোৱাৰোঁ। বৰ্তমান সময়ত কবিতাবোৰ দুৰ্বোধ্য হৈছে। আনহাতে নতুন শৈলীৰ কবিতা লিখিবলৈ চেষ্টা এটা চলি আছে যদিও কবিতাৰ নামত অখাদ্যই পাঠকক বিতুষ্ট কৰি তুলিছে। সকলোৱে কবিতা লিখাতকৈ কবিতানো কি সেয়া ভালকৈ অধ্যয়ন কৰিলেহে অসমীয়া কবিতাৰ ক্ষেত্ৰখন বিকশিত হ'ব। আনহাতে কবিয়ে কি ভাবে অকল সেয়া নিলিখি কবিতাত এটি 'open end' সৃষ্টি কৰাটো উচিত।


কবিসকলৰ প্ৰতি আপোনাৰ কি আহ্বান?
কবিসকল কাব্যিক হৈ পৰক। দেশ-বিদেশ আৰু অসমৰ কবিতাবোৰ বেছিকৈ অধ্যয়ন কৰক। কোনো এগৰাকী কবি এসময়ত প্ৰতিষ্ঠিত আছিল বাবেই কবিতা লিখিব লাগিব বুলি কথা নাই। নীলমণি ফুকন ছাৰে কোৱাৰ দৰে সৃষ্টিশীলতাত বন্ধ্যা সময় আৰম্ভ হৈছে নেকি সেয়া কবিসকলে নিজক সোধক। 

ড° অভিজিত দত্ত গুৱাহটীৰ প্ৰাগজ্যোতিষ মহাবিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ সহকাৰী অধ্যাপক আৰু এগৰাকী লেখক, অনুবাদক।

Effortless

Dinesh Goswami

Intense sunlight of day covered the bright palette of the sky
Sweat oozing out all over your body
On the morning grass in utter silence petals of night jasmine— as if dead.
And through my hands pass incessant languor
Nevertheless, sitting in the light of a resplendent dream
Like a drunkard in the intoxication of sunlight— I think
Deep faith unnoticed may have offered assurance
To life, to world: love is ingrained.
When the fog of remembrance wears off only a few things remain—
Names of a few flowers, one or two poems and a girl one loves
When there’s nothing one can claim one’s own!
Only emptiness remains. Suddenly when wonders of night
Descend down the banks of a golden river
Shadows of endless fatigue fall on the deserts of the world
The fragrance of the dream-thirsty heart spreads all over the universe.
I feel great courage pulsating like a life
The smell of the beloved woman’s body feels like
The yellow paddy fields waking up piercing the waves of soil.

Translated by Uttam Duorah

Dinesh Goswami was an Assamese poet and writer.

Uttam Duorah, the translator, retired as the HoD, English, Women’s College, Tinsukia and is based in Tinsukia, Assam.

Click for the Assamese text of the poem.

সম্পৰীক্ষাৰ নামত বহুৱালী কৰিব নালাগে

পূৰ্ণ চুতীয়া

পূৰ্ণ চুতীয়া
এজন শিক্ষিত ব্যক্তি হিচাপে কবিতাৰ সৈতে আপোনাৰ সম্পৰ্কটো কেনে ধৰণৰ?
প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত 'অ ফুল অ ফুল নুফুলনো কিয়?', 'নিচিনো তোমাক ক'ত আছা প্ৰভু' আদি কবিতা পঢ়াৰে পৰা আজিলৈকে কবিতাৰ সৈতে সম্পৰ্ক ৰৈ গ'ল। আচলতে কবিতাসমূহ পঢ়ি ভাল পাইছিলোঁ। কবিতাসমূহে যেন আমাক বহু কথা কৈছিল। 'আমাৰ গাঁও' কবিতাত যেনেকৈ আমাৰ গাঁওসমূহৰ কথা ইমান সুন্দৰকৈ কৈছিল। সেইবাবে কবিতাৰ প্ৰতি এক টান মনত সোমাই পৰিল। এতিয়াও মন গ'লেই ভাল লগা কবিতাৰ পংক্তি আওৰাই থাকোঁ। কেতিয়াবা জোৰেৰে, কেতিয়াবা মনে-মনে। আকৌ স্কুল-কলেজত থাকোঁতে কবিতা আবৃত্তি প্ৰতিযোগিতাসমূহত অংশগ্ৰহণ কৰিছিলোঁ। কেতিয়াবা পুৰষ্কাৰো পাইছিলোঁ। এনেকৈ কবিতাৰ লগত আত্মীয়তা গঢ়ি উঠিল। বৰ্তমানলৈকে এই সম্পৰ্ক অটুত আছে।


আপুনি কবিতা কিয় পঢ়ে?
মন ভাল লাগিবলৈ কবিতা পঢ়োঁ। কিছুমান মানুহে যেনেকৈ গান শুনি সময় পাৰ কৰে মই তেনেকৈ ভাল লগা কবিতাৰ পংক্তি আওৰাই সময় পাৰ কৰোঁ। কেতিয়াবা মন বেয়া লাগিলেও বা অস্থিৰতা আঁতৰাবলৈয়ো ভাল লগা কবিতা পঢ়োঁ। নতুবা মনলৈ আনি চিঞৰি থাকোঁ তেনে কবিতাৰ পংক্তি।


কেনে ধৰণৰ কবিতাই আপোনাক তৃপ্তি দিয়ে?
উৎকৃষ্টতম শব্দৰ বিন্যাসেৰে সৃষ্টি কৰা বাক্যৰ কবিতাই তৃপ্তি দিয়ে। যি কবিতাৰ শব্দই হৃদয় জোঁকাৰি যাবলৈ সক্ষম হয় তেনে কবিতাই মানসিক সন্তুষ্টি দিয়ে। কবিতাসমূহ লাগিলে প্ৰতিবাদী কবিতা নতুবা অন্যান্য বিষয়ক কবিতাই নহওক কিয়।


সাম্প্ৰতিক অসমীয়া কবিতা সম্পৰ্কে আপোনাৰ ধাৰণা কি?
সাম্প্ৰতিক কবিতা বুলিলে কবি ৰাম গগৈদেৱে কোৱা কথাষাৰ মনলৈ আহে, "অতি সম্প্ৰতি লিখা এটা কবিতা হ'লেও 'সাম্প্ৰতিক কবিতা' বুলি আমি গ্ৰহণ কৰিব নোৱাৰোঁ। যি অবৈজ্ঞানিক ইতিমধ্যে অপ্ৰচলিত হৈ পৰিছে। যি পশ্চাৎমুখী সি কেতিয়াও সাম্প্ৰতিক কালৰ গ্ৰহণযোগ্য নহয়।" গতিকে সাম্প্ৰতিক কবিসকলে এই কথাটো মন কৰা দৰকাৰ। বৰ্তমান সমস্যাজৰ্জৰ, ক্ষয়িঞ্চু সমাজৰ কথা কওক কবিসকলে। সাম্প্ৰতিক বহু কবিৰ কবিতাত এই চিত্ৰ দেখিবলৈ পোৱা গৈছে। তেওঁলোকে কবিতাৰে এই সমস্যাসমূহৰ চিত্ৰ আঁকিছে। এনে বহু উৎকৃষ্ট কবিতা পঢ়িবলৈ পাইছোঁ বৰ্তমান। অসমীয়া কবিতা আৰু কবিক লৈ আশাবাদী সদায়। বহুকেইজন কবিয়ে সমসাময়িক ঘটনাপ্ৰৱাহ, সমাজজীৱন, সামাজিক সমস্যা আদিক কবিতাৰ মাজেৰে সুন্দৰকৈ প্ৰকাশ কৰি পাঠকৰ সমাদৰ পাবলৈ সক্ষম হৈছে। কবিতাৰে সমাজলৈ একো একোটা বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।


কবিসকলৰ প্ৰতি আপোনাৰ কি আহ্বান?
কবিসকলে মনৰ ভাব প্ৰকাশ কৰক। চাব যাতে কবিতা বুলি যিকোনো লিখি পাঠকলৈ এৰি নিদিয়ে। কবিতাও সাহিত্যৰ এক অংগ। গতিকে তাত সাহিত্যিক গুণ থাকিব লাগিব। সম্পৰীক্ষা কৰক, কিন্তু সম্পৰীক্ষাৰ নামত বহুৱালী কৰিব নালাগে। কবিতাক কবিতাৰ গুণেৰে মহীয়ান কৰক। বিতৰ্কত থাকি সফল হ'বলৈ চেষ্টা নকৰিব। চেষ্টা কৰক শব্দৰে, বাক্যৰে পাঠকৰ মাজত ৰৈ যাবলৈ। কবিতা কেৱল নাৰীৰ অংগতে নিবিচাৰিব। কবিতাৰ সমল সমাজৰ অন্যান্য স্থানতো উপলব্ধ।

পূৰ্ণ চুতীয়া এগৰাকী সচেতন পাঠক। তেওঁ সম্প্ৰতি ভাৰতীয় ৰেল-বিভাগত কৰ্মৰত।

যোগাত্মক চিন্তাৰ কবিতাই  তৃপ্তি দিয়ে

হেমন্ত কুমাৰ শৰ্মা

হেমন্ত কুমাৰ শৰ্মা
এজন শিক্ষিত ব্যক্তি হিচাপে কবিতাৰ সৈতে আপোনাৰ সম্পৰ্কটো কেনে ধৰণৰ?
এসময়ত কবিতা লিখাৰ অভ্যাস এটা আছিল । এতিয়া ছেগা-চোৰোকাকৈহে লিখা হয় । এজন সাহিত্যানুৰাগী হিচাপে কবিতাৰ লগত সম্পৰ্ক আছে।

আপুনি কবিতা কিয় পঢ়ে?
কবিতা পঢ়োঁ বুলি  নকওঁ। পিছে মিলিতান্ত ছন্দৰ কবিতা পালে পঢ়োঁ। কিন্তু আজিকালি মিলিতান্ত ছন্দৰ কবিতা খুব কম। বিশেষ উদ্দেশ্য নাই, ভাল লাগে বুলিয়ে পঢ়োঁ।

কেনে ধৰণৰ কবিতাই আপোনাক তৃপ্তি দিয়ে?
যোগাত্মক চিন্তাৰ কবিতাই তৃপ্তি দিয়ে। 

সাম্প্ৰতিক অসমীয়া কবিতা সম্পৰ্কে আপোনাৰ ধাৰণা কি?
কেতিয়াবা কিছুমান কবিতা পঢ়িলে এনেয়ে লিখা যেন লাগে। মনৰ ভাব ছন্দত (মিলিতান্ত নহ’লেও) প্ৰকাশ কৰাত ব্যৰ্থ হোৱা যেন পাওঁ।

কবিসকলৰ প্ৰতি আপোনাৰ কি আহ্বান?
প্ৰজন্মক উদ্বুদ্ধ কৰিব পৰা কবিতা লিখিলে সমাজৰ কল্যাণ হ’ব ।

হেমন্ত কুমাৰ শৰ্মা ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ফাৰ্মাচিউটিকেল ছায়েন্স বিভাগৰ এগৰাকী অধ্যাপক। স্কুলীয়া জীৱনত তেওঁ কবিতা লিখিছিল আৰু বিভিন্ন কবিসন্মিলনত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ লগতে বাদ্যযন্ত্ৰ সংগীতৰ চৰ্চাও কৰিছিল। তেওঁ বাতৰিকাকতত বিজ্ঞান বিষয়ক প্ৰবন্ধ-পাতি লিখে।

Poetry : the mother-tongue of humanity

By Krishna Dulal Barua

Every human being has an inborn urge to unveil his mind and heart through some creative form of art. Poetry, perhaps, continues to be an immediately sought-after medium of expression. Of course, this doesn't necessarily imply that poetry, particularly modern poetry with all its intricacies and complexities, cater to the popular palate in today's market-centric existence. However, even in its diminutive glory, poetry matters and should continue to through its unceasing phases of evolution. Poetry, after all, is the mother-tongue of humanity!

A.E. Housman had stated years before that the production of poetry is more a passive and involuntary process of secretion that sets up in the reader's sense a vibration corresponding to what was felt by the writer. Poetry, rather than transmitting thought, ought to transfuse emotion.

The definition of poetry or the description of what poetry is about has been elusive. The recognition of poetry or the perception of its presence requires an acquaintance with the essential features of true poetry. There may be poetry in prose as well, and verse may be quite distanced from or devoid of poetry. If verse is the body, poetry is the soul. And a body with no soul is no better than a corpse!

Poems could be fragments of an autobiography in disguise arriving on their own to the poet pining for expression. A poet cannot sit like an angler with pen and paper waiting for hours on end for ideas and words to catch his bait. It is the impulse rather than the wish that contributes to the achievement of the genuine essence of poetry.

S.T. Coleridge had stated that poetry gives most pleasure when only generally and not perfectly understood. Sometimes perfect understanding almost extinguishes pleasure. According to T.S. Eliot, poetry is communicated before it is understood. Truly, poetry is a very wide and intricate term and, as Housman said, 'inconveniently comprehensive'!

Published on the occasion of the World Poetry Day— 21 March, 2023.